Flexibele arbeid werkt niet

Mijn rij-instructeur is zevenenveertig jaar. Door de verhoogde AOW-leeftijd moet hij nog zeker twintig jaar werken. Maar gaat hij dat redden?

Veertien jaar inmiddels werkt hij als rij-instructeur, waarvan acht bij zijn huidige werkgever. Al acht jaar lang heeft hij tijdelijke contracten. Bijna krijg hij een vast contract, maar toen kreeg hij problemen met zijn knie en lag hij er een aantal maanden uit. Bam, weg opgebouwde tijd. Enter onzekerheid. Binnenkort heeft hij een gesprek over een nieuw contract. Voor een jaar. En dan over een jaar weer hetzelfde. En daarna weer. En daarna nog een keer.

Collega’s van hem vertrokken. Eentje werkte al meer dan twintig jaar bij de rijschool, had een vast contract, maar hoorde na een kritische opmerking dat ‘als het hem niet bevalt hij op moet donderen’. Twintig jaar lang zet iemand zich in voor een bedrijf, leidt hij jonge automobilisten op en zorgt hij voor de inkomsten van het bedrijf, maar voor de werkgever was het geen bezwaar hem te schofferen. Inmiddels zit die rij-instructeur overspannen thuis. Hij is eind vijftig en een ontslag zou hoogstwaarschijnlijk zijn einde op de arbeidsmarkt betekenen. Want welke werkgever gaat nou een overspannen vijftiger aannemen?

En zo zijn er meer collega’s van mijn rij-instructeur. Ooit reed het volledige corps van rij-instructeurs van de bewuste rijschool in Volkswagen Golfjes. Inmiddels zijn die ingeruild voor Polo’s. Ook geen verkeerde auto’s, maar wel als je daar tien uur per dag in moet zitten. Een groot deel van de rij-instructeurs heeft rugklachten, maar weten ook dat ze hun mond er niet over moeten openen. Want dan kunnen ze ‘opdonderen’. En dan? Werk ligt niet voor het oprapen, zeker niet voor relatief oudere werknemers.

Als ik politici als Alexander Pechtold of Sybrand van Haersma Buma hoor praten over de noodzaak van het ‘flexibiliseren’ van de arbeidsmarkt, denk ik aan mensen als mijn rij-instructeur. De onzekerheid over je baan, je inkomen, en de angst om ontslag te worden als je kritiek hebt. Het probleem ligt niet bij werknemers die niet flexibel genoeg zijn, maar bij werkgevers die iemand van vijftig te oud en iemand die problemen aan de kaart stelt te kritisch vindt. Die de enige goede werknemer een wegwerpwerknemer vinden; iemand die je makkelijk aanneemt en even makkelijk weer op straat zet. Het liefst zo goedkoop mogelijk.

Misschien dat die ‘hervormingsgezinde’ politici daar wat aan kunnen gaan doen. Want flexibele arbeid werkt niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s