Das Reboot: How German Soccer Reinvented Itself and Conquered the World

Tien jaar voordat Duitsland op een warme juli-dag in Brazilië het Wereldkampioenschap voel trof Jurgen Klinsmann een voetbalnatie in verval aan. De ex-topvoetballer keerde vanuit de Verenigde Staten terug naar Duitsland. Twee jaar nadat het nationale elftal als tweede was geëindigd op het WK in Zuid-Korea en Japan, was Die Mannschaft al in de eerste ronde uitgeschakeld op het EK, zonder zelfs maar één van de drie wedstrijden te winnen – net als vier jaar eerder op het Euro 2000 in Nederland en België. Wat was er gebeurd met het ooit zo magische voetballand van sterren als Klinsi zelf, Frans Beckenbauer en de ongenadige spits Gerd Müller?

In zijn in september verschenen boek Das Reboot: How German Soccer Reinvented Itself and Conquered the World beschrijft de Duitse sportjournalist Raphael Honigstein wat er in de jaren daarvoor mis ging in het Duitse voetbal, maar vooral hoe na 2004, heel geleidelijk, het tij keerde, met als hoogtepunt de winst van het WK in 2014.

In het fijne boek, dat verhalen over veranderingen afwisselt met verslagen over het voor Duitsland zo succesvolle WK 2014, schetst Honigstein een beeld van het Duitse voetbal aan het begin van deze eeuw: door haar eigen succes in slaap gesust, een comfortabele toestand van rust en behoud van de status quo. Ga maar na: wereldkampioen in 1990, zes jaar later ook de beste van Europa. Kwartfinalist op de WK’s van 1994 en 1998, teleurstellend, zeker, maar geen reden voor grote zorgen, toch? Totdat Duitsland op twee EK’s achter elkaar roemloos ten onder gaat, de laatste keer slechts twee jaar voordat de Duitsers zelf het wereldkampioenschap organiseren, de alarmbellen bij de voetbalbond eindelijk beginnen te loeien en er eindelijk naar de Cassandra’s wordt geluisterd die al jaren waarschuwen voor stilstand en pleiten voor vooruitgang.

Zoals crises vaak de beste momenten blijken voor radicale veranderingen, durfde ook Duitsland na haar eigen falen op het voetbalveld te veranderen. Langzaam, dat wel: na het teleurstellende WK in buurland Frankrijk in 1998 werd voor het eerst geïnvesteerd in het jeugdvoetbal door regionale opleidingscentra in de verste uithoeken van het land op te zetten. Daardoor werd onder meer Toni Kroos ontdekt, een klein middenveldertje uit een stad ver verwijderd van profvoetbal. Het extensieve scoutingsnetwerk van de bond vond hem, bracht hem wekelijks naar een training met de beste voetballers uit zijn regio, en in 2014 stond Kroos met de Wereldbeker in zijn handen.

Na het falen op het EK van 2000 werd het programma uitgebreid – meer dan 600.000 spelertjes die anders wellicht buiten het oog van profscouts zouden blijven trainen inmiddels elke week onder begeleiding van goed opgeleide trainers – en moesten alle profclubs in de twee hoogste divisies een profopleiding opzetten, die aan de hand van zeer strenge eisen jaarlijks wordt beoordeeld; het levert een strijd op tussen de opleidingen en hun profclubs om de meest vernieuwende en beste opleiding van het land te zijn.

En na het echec van 2004 werd in Jürgen Klinsmann een jonge, onervaren maar vernieuwende trainer aangesteld. Onder zijn leiding deed de performance analysis haar intrede in het Duitse voetbal: het analyseren van zelfs de miniemste details van de prestaties van voetballers, uitgedrukt in statistische data en modellen. Voor het WK 2014 werd zelfs een speciale app ontwikkeld waarmee alle internationals op hun telefoon, maanden voordat er ook maar een bal rolde in Brazilië, konden zien hoe en waarom ze zich konden verbeteren. In het resort dat het Duitse team in het Zuid-Amerikaanse land betrok stond een speciale computer waar spelers prestaties van zichzelf en toekomstige tegenstanders tot in het kleinste detail konden (laten) analyseren.

De diagnose die Honigstein van het Duitse voetbal stelt is herkenbaar: een land dat door haar eigen succes in een geruststellende slaap is gesust, alle critici en vernieuwers negerend, en uiteindelijk bruut ontwaakt als het al te laat blijkt. Vervang Duitsland door Nederland en je krijgt een vrij accuraat beeld van de staat van ons voetbal op dit moment en de afgelopen jaren: geregeerd door een conservatieve geest die de onderliggende problemen en broodnodige vernieuwingen negeert.

Niet alles wat de Duitsers deden is één op één te verplaatsen naar Nederland, maar het belangrijkste wel: de geest van innovatie, progressie en vernieuwing om het nationale voetbal uit haar diepste dal te halen. Raphael Honigstein schreef over Duitsland, maar hopelijk ook een beetje over Nederland.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s